روایاتی کوتاه از حیات طیبه شهيد غلامحسين خزاعي

وصيت نامه هايمان را قبل از والفجر هشت، با هم نوشتيم. بعد از شهادتش، وصيت نامه اش را به دستم دادند و گفتند خط آخر آتش را بخوانم.
  « زنجير هايي را که خريده ام. به دست و پايم ببنديد و در قبر قرار دهيد. »

برگـرفته از رمان نفيس نان سرخ / کتاب شـهيد علي بينا  / نوشته ي محمّدرضا محمّدي پاشاک

گفتم: يک شهادت طلب مي‌خواهم برود بالاي خاکريز.
جوانکي از زمين جوشيد و پيش من ظاهر شد. فرصت نکردم بپرسم از کدام گردان آمده. جست زد و بالا رفت. تيري به طرفش شليک نشد. لبخندي زد و پريد پايين. به خود گفتم: علي بينا، ديدي؟
بلند گفتم: برادرها...

پاي صـحبت رقـيه يزداني، مادر شـهيد محمّـدرضـا قربان‌زاده

مي‌گفت: نمي‌توانم. اگر نروم، بچّه‌هام دست تنها مي‌مانند. راه کربلا هم حالا حالاها باز نمي‌شود.
چي کار مي‌توانستم بکنم؟ مادري مي‌کردم، دلش را پيش خودم نگه مي‌داشتم. بهش مي‌گفتم: بمان برات خانه درست بکنيم!
مي‌خنديد و مي‌گفت: خانه برام درست کرده‌اند؛ درهاش را هم نشانده‌اند.
هوشم نمي‌کشيد که بهشت زهرا را مي‌گويد. فکر مي‌کردم راستي راستي برايش خانه‌يي دست و پا کرده‌اند.
گفتم: حالا که درهاش را نشانده‌اند، بيا يک زندگي برات درستم کنم.
گفت: حالا باشد، بعد خودم خبرت مي‌کنم.

رزمندگان کرماني به روايت شهيد سيّد مرتضي آويني 

دو روز بعد، شبِ مرحله‌ي سوّم عمليات، ما بار ديگر در کانال‌هاي تپّه‌ي قلاويزان به بچّه‌هاي کرمان و زاهدان برخورديم و آنان بار ديگر با ميهمان‌نوازي، با خنده‌هايي پُرطراوت و لهجه‌ي شيرين کرماني از ما استقبال کردند و ما را در جمع گرم خود پذيرفتند.

پس از انفجار دنبال سردار شوشتری بودم که متوجه شدم، رو به قبله نشسته و در حال گفتن شهادتین است.